Informacje dodatkowe:

Uchwała Nr XXXIV/211/2026

Rady Miejskiej w Reszlu
z dnia 29 września 2026 roku

w sprawie: rozpatrzenia skarg na Burmistrza Reszla.

Na podstawie art. 18b ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 662 z późn. zm.) oraz art. 229 pkt 3 i art. 237 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U z 2025 r. poz. 1691), 

uchwala się co następuje:

§ 1.1. Uznaje się za bezzasadne skargi pani A.P. na działania Burmistrza Reszla, przesłane przez Wojewodę Warmińsko-Mazurskiego w dniu 5 sierpnia 2026 r. i 21 sierpnia 2026 r.
2.    Uzasadnienie faktyczne i prawne zawiera załącznik do uchwały.

§ 2. Zobowiązuje się Przewodniczącego Rady Miejskiej w Reszlu do poinformowania Skarżącej o sposobie załatwienia skarg.

§ 3. Uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia.

UZASADNIENIE
do Uchwały Nr XXXIV/211/2026
Rady Miejskiej w Reszlu
z dnia 29 września 2026 roku

w sprawie: rozpatrzenia skarg na Burmistrza Reszla.

W dniu 5 sierpnia 2026 r. i 21 sierpnia 2026r. do Rady Miejskiej w Reszlu wpłynęły zawiadomienia Wojewody Warmińsko-Mazurskiego o przekazaniu według właściwości skarg wniesionych przez Panią Sołtys sołectwa „Siemki”. Skarżąca zarzuciła Przewodniczącemu Rady Miejskiej, Burmistrzowi Reszla oraz Sekretarzowi Gminy rażącą bezczynność, manipulacje proceduralne oraz zaniechanie realizacji obowiązków ustawowych. Uchwałą Nr XXXIII/205/2026 Rady Miejskiej w Reszlu z dnia 26 sierpnia 2026r. przedłużono termin rozpatrzenia skarg do dnia 30 września 2026r. 
Zgodnie z dyspozycją art. 229 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (K.P.A.), organem właściwym do rozpatrzenia skargi na wójta (burmistrza) oraz kierowników gminnych jednostek organizacyjnych jest rada gminy. Komisja Skarg, Wniosków i Petycji Rady Miejskiej 
w Reszlu na posiedzeniach w dniach 1 września 2026 r. oraz 21 września 2026 r. przeprowadziła szczegółową analizę stanu faktycznego. W toku postępowania wyjaśniającego organ uwzględnił merytoryczne wyjaśnienia Przewodniczącego Rady, pismo wyjaśniające Burmistrza Reszla i Sekretarza Gminy Reszel z dnia 14 września 2026 r. oraz oficjalną opinię prawną Kancelarii Radców Prawnych VIA FIDES z dnia 11 września 2026 r.
Po wszechstronnym zbadaniu zgromadzonych dowodów, Rada Miejska w Reszlu uznaje wniesione skargi w całości za bezzasadne z następujących powodów:
1.    Odparcie zarzutów dotyczących rzekomego konfliktu interesów przy podpisywaniu umów majątkowych z KGW (naruszenie art. 108 Kodeksu cywilnego)
Skarżąca zarzuciła zaistnienie konfliktu interesów, nepotyzmu oraz złamania przepisów prawa przy zawieraniu przez Gminę umowy użyczenia nieruchomości z Kołem Gospodyń Wiejskich w Pieckowie w 2025 roku, wskazując na brak parafki radcy prawnego na jednej z umów oraz fakt, że ówczesna Zastępca Burmistrza pełniła równolegle funkcję wiceprezesa tego KGW.
•    Brak naruszenia art. 108 K.C.: Zgodnie z polskim prawem cywilnym instytucja „czynności 
z samym sobą” zachodzi wyłącznie wtedy, gdy ta sama osoba fizyczna składa oświadczenie woli jednocześnie za obie strony umowy. W badanej sprawie umowę po stronie Gminy podpisał osobiście Burmistrz Reszla. Zastępca Burmistrza podpisała dokument wyłącznie po stronie KGW Pieckowo, działając jako członek dwuosobowego zarządu koła wraz z Przewodniczącą Zarządu KGW. Nie doszło więc do sytuacji reprezentowania obu stron przez tę samą osobę fizyczną.
•    Legalność umocowania: Zastępca Burmistrza posiadała ogólne, ważne upoważnienie (pełnomocnictwo) wydane przez Burmistrza do prowadzenia spraw gminy, jednak w tej konkretnej czynności nie reprezentowała ona organu wykonawczego gminy.
•    Kwestia parafki radcy prawnego: Pierwsza, pierwotna umowa z dnia 2 kwietnia 2025 r. przeszła pełną procedurę kontrolną i została zaparafowana przez radcę prawnego. Kolejna umowa z dnia 1 lipca 2025 r. była powtarzalna i tożsama pod względem merytorycznym, a zmianie uległy jedynie daty. W świetle techniki legislacyjnej ponowne parafowanie dokumentu o identycznej treści nie było konieczne.

2.    Odparcie zarzutów dotyczących udostępniania informacji publicznej, roboczych nagrań audio i projektów protokołów (naruszenie art. 13 u.d.i.p.)
Główny zarzut skargi dotyczył odmowy niezwłocznego wydania surowego nagrania audio oraz projektu protokołu z posiedzenia komisji z dnia 10 czerwca 2026 r., a także rzekomego przekroczenia 14 -dniowego terminu na odpowiedź na wniosek z 11 czerwca 2026 r.
•    Terminowość nadania korespondencji: Skarżąca odebrała pismo w dniu 29 czerwca 2026 r., zarzucając urzędowi zwłokę. Komisja na podstawie analizy koperty i stempla pocztowego ustaliła, że Urząd Gminy nadał odpowiedź za pośrednictwem Poczty Polskiej z zachowaniem ustawowego, 14-dniowego terminu. Zgodnie z prawem administracyjnym organ odpowiada za terminowe wysłanie pisma, a czas fizycznego doręczenia przez operatora jest okolicznością niezależną od urzędu.
•    Wewnętrzny i pomocniczy charakter nagrań audio: Skarżąca bezpodstawnie powołała się na nieaktualne orzecznictwo (sygn. I OSK 1461/11). Zgodnie z najnowszą, jednolitą linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego – w tym wyrokiem NSA z 7 maja 2024 r. (sygn. III OSK 1407/22) oraz wyrokiem NSA z 26 marca 2024 r. (sygn. III OSK 859/23) – surowe nagrania audio z posiedzeń komisji stałych, służące urzędnikom wyłącznie jako brudnopis do sporządzenia protokołu, mają charakter dokumentu wewnętrznego (roboczego)  i nie stanowią informacji publicznej. Ustawa o samorządzie gminnym (art. 20 ust. 1b) nakazuje transmitować i rejestrować wyłącznie sesje plenarne Rady Miejskiej. Urząd nie ma obowiązku archiwizowania cyfrowych brudnopisów z komisji, a pliki te po podpisaniu oficjalnego protokołu mogą zostać usunięte, co czyni zarzuty o niszczeniu dokumentów (art. 276 k.k.) bezprzedmiotowymi.
•    Status projektu protokołu: Podobnie żądanie wydania „projektu protokołu” przed jego weryfikacją i formalnym zatwierdzeniem przez Radę zostało słusznie odrzucone. Zgodnie 
z wyrokiem NSA z 23 stycznia 2025 r. (sygn. III OSK 2477/23) projekt dokumentu wewnętrznego nie jest informacją publiczną, a jego przedwczesne udostępnienie mogłoby wprowadzić opinię publiczną w błąd. Wyznaczenie terminu udostępnienia oficjalnego dokumentu na dzień 31 lipca 2026 r. było w pełni legalne i racjonalne.

3.    Odparcie zarzutu bezczynności Przewodniczącego Rady Miejskiej (naruszenie art. 37 K.P.A.)
Skarżąca podniosła, że złożenie przez nią w dniu 30 czerwca 2026 r. „Ponaglenia na bezczynność” stanowi formalny dowód zaniechania obowiązków przez Przewodniczącego Rady, który rzekomo unikał odpowiedzi na wniosek z 18 maja 2026 r.
•    Zarzut ten stoi w sprzeczności ze zgromadzonym materiałem. Bezczynność występuje tylko wtedy, gdy organ milczy i nie podejmuje żadnych kroków.
•    W przedmiotowej sprawie wniosek z 18 maja został skierowany do Komisji, posiedzenie 
z udziałem Skarżącej odbyło się 10 czerwca, projekt uchwały zaopiniowano 22 czerwca, a 24 czerwca 2026 r. Rada Miejska podjęła merytoryczną Uchwałę Nr XXX/185/2026 rozstrzygającą wniosek.
•    Co więcej, dokładnie w dniu złożenia ponaglenia przez Skarżącą (30 czerwca), Przewodniczący Rady wysłał do niej odpis uchwały pismem znak: OR.0005.2.2026 (odebrane przez stronę 3 lipca). W momencie składania ponaglenia sprawa była już prawomocnie zamknięta, co wyklucza jakąkolwiek zwłokę.

4.    Kwestia zarzutów o sfałszowanie protokołu (art. 271 k.k.) oraz autonomii procedury uchwałodawczej (naruszenie art. 7 i 77 § 1 K.P.A.)
Skarżąca sformułowała drastyczne oskarżenia o celowe poświadczenie nieprawdy przez Sekretarza Gminy, z uwagi na pojawienie się w protokole Nr XIII/2026 wyrazu „wyłączenie” zamiast „włączenie” w odniesieniu do jej pisma. Zarzuciła też radnym głosowanie „w ciemno”, ponieważ dokumenty  z Pieckowa otrzymała po sesji.
•    Oczywista omyłka pisarska: Za sporządzanie protokołów odpowiada technicznie biuro obsługi rady, a nie jednoosobowo Sekretarz Gminy. Zmiana litery miała charakter ewidentnego, niezamierzonego błędu ludzkiego o charakterze redakcyjnym. Przepis art. 271 k.k. wymaga udowodnienia celowości i złej woli, których w tym przypadku całkowicie brak, a pomyłka nie miała wpływu na proces decyzyjny radnych.
•    Autonomia sesji: Procedowanie nad projektami uchwał i terminy sesji wynikają bezpośrednio z ustawy o samorządzie gminnym i Statutu Gminy. Są one niezależne od postępowań wnioskowych strony. Radni podejmujący uchwałę w dniu 24 czerwca 2026 r. dysponowali pełnym, suwerennym i obiektywnym zasobem wiedzy, a dokumenty KGW Pieckowo nie wnosiły nowych okoliczności do sprawy Sołectwa Siemki. Do naruszenia art. 7 i 77 § 1 K.P.A. nie doszło.

5.    Odparcie zarzutów o „pozorowanie odpowiedzi” przy udostępnianiu sprawozdań budżetowych Rb-27S
Skarżąca uznała za przejaw złośliwości i bezczynności fakt, że w piśmie z 28 lipca 2026 r. urzędnik wkleił ścieżki dostępu do dysku lokalnego komputera (file:///C:/Users/...) zamiast aktywnych hiperłączy internetowych do BIP.
•    Oczywista omyłka techniczna: Sytuacja ta stanowiła wyłącznie niezamierzoną omyłkę techniczną pracownika generującego dokument, który przygotował poprawne pliki (co widać po ich nazwach w ścieżce), lecz błędnie skopiował odnośnik.
•    Natychmiastowa autokorekta: Urząd Gminy w Reszlu, niezwłocznie po zidentyfikowaniu błędu, dokonał autokorekty i przesłał skarżącej kompletne, działające pliki PDF oraz odnośniki BIP na jej adres e-mail. Zgodnie z doktryną i orzecznictwem NSA, skarga na bezczynność  w trybie dostępu do informacji publicznej staje się bezprzedmiotowa, jeżeli organ fizycznie dostarczy dokumenty wnioskodawcy, co miało miejsce w tym przypadku.

6.    Publicystyczny i polityczny charakter pozostałych zarzutów (zarzut „patologicznego systemu”, braku analiz ekonomicznych i rzekomego zastraszania)
•    Wniosek nadzorczy do Wojewody: Zarzuty o istnieniu „sojuszu patologicznego” czy „widzimisię radnych” mają charakter czysto polemiczny i emocjonalny. Zgodnie z art. 91 ustawy o samorządzie gminnym Wojewoda może unieważnić uchwałę tylko przy istotnym naruszeniu prawa, a nie z powodu niezadowolenia obywatela z wyniku demokratycznego głosowania.
•    Brak analiz dla strefy parkowania: Informacja publiczna dotyczy dokumentów istniejących. Skoro decyzje Rady opierały się na ogólnych założeniach budżetowych, a odrębne analizy ekonomiczne nie były sporządzane, organ nie ma obowiązku ich wstecznego tworzenia na potrzeby wniosku. Poinformowanie o nieposiadaniu dokumentu zamyka procedurę.
•    Rzekome zastraszanie przez pouczenie prawne: sformułowanie przez Burmistrza informacji 
o możliwości ochrony swoich dóbr osobistych (art. 23 i 24 K.C.) w przypadku rozpowszechniania zmanipulowanych materiałów z komisji jest w pełni legalnym działaniem prewencyjnym. Każdy obywatel, w tym urzędnik publiczny, ma prawo do ochrony przed zniesławieniem i naruszaniem dobrego imienia.

Działania Skarżącej, polegające na masowym wysyłaniu pism o tożsamej treści do wielu organów przy użyciu agresywnej narracji, wyczerpują znamiona nadużycia prawa podmiotowego do skargi. Wszystkie działania Przewodniczącego Rady Miejskiej, Burmistrza oraz Sekretarza Gminy były w pełni legalne, oparte na przepisach prawa powszechnego oraz aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skargi jako całkowicie bezpodstawne podlegają odrzuceniu.